Jennifer Lawrence zingt

We hebben weer een zingende actrice: Jennifer Lawrence. In The Hunger Games nam ze al een nummertje voor haar rekening, maar ook in haar nieuwe film Joy. Iedereen kent Something Stupid van Robbie Williams en Nicole Kidman denk ik nog wel. Niet de beste scene in de film (die zijn er ook niet veel), maar de stem van Jennifer maakt veel goed. Hoewel het geplaybackt is in de film, is het toch echt haar stem die we horen. Samen met Edgar Ramirez bestijgt ze het podium. Wat vinden wij ervan? Een tikkeltje anders, maar zeker niet onaardig. Nog even en ze gaat ook nog Grammy’s binnenslepen. Oordeel zelf, zou ik zeggen.

Lees “Jennifer Lawrence zingt” verder

Share

Neoklassieke muziek en films

Ólafur en MaxSommige soundtracks zijn in onze ogen gewoon te mooi om niet te benoemen. In dit geval gaat het niet over soundtracks van artiesten uit de popwereld, maar meer over soundtracks van artiesten met een klassieke achtergrond. Aangezien de grote der aarde zoals Mozart en Haydn al een tijdje niet meer onder ons zijn, is er een nieuwe stroming ontstaan: neoklassieke muziek. Simpel gezegd is dat een stroming die de basis van de klassieke muziek in stand houdt, maar deze verweeft met eigentijdse muziek. Persoonlijke favorieten van mij zijn de IJslander Ólafur Arnalds en Duitser Max Richter. Neoklassieke muziek en films passen wat mij betreft perfect bij elkaar. Lees “Neoklassieke muziek en films” verder

Share

Van Nikolay Coster-Waldau naar Woody Harrelson

Krijg je ineens een naam in je schoot geworpen, waarvan je jezelf in eerste instantie überhaupt afvraagt wie die gozer is. Na de kettingreactie van de vrouwelijke protagonist gelezen te hebben ging er ineens weer een lichtje branden. Inderdaad, van A thousand times goodnight. En ik moet inderdaad toegeven dat het geen vervelende man is om te zien.

Lees “Van Nikolay Coster-Waldau naar Woody Harrelson” verder

Share